عاشق شروع روزهاي زيبا و پر از خدا با پايان آن شب هاي بی انتها و بي صدا هستم،خدا هرروز و لحظه را بخواهد معنا مي دهد هر دلي را كه بخواهد پرِ پرواز مي نهد آسمان را در شبهاي خاص پر از فرشتگان مي كند

هر كس را كه دوست بدارد عضوِ آزادگان مي كند.

روز و شبي را پر از غم يا شادي مي كند و گاه و بي گاه با دل بندگانش بازي مي كند ، هر قدم از ما به دست تقدير اوست هر سلام ما نشانه تدبير اوست.

مي شكفد هر لبخندي از روي او چشم بصيرت بايد ببيند سوي او مي سازد

حالي هر دم براي بنده اش تا شايد پشيمانش كند از هر بدكرده اش؛ نشان مي دهد محبتش را از راهي تا نيفتد آنكه را دوست دارد در چاهي.

خدا آمد و ساخت،روزی سرزمینی به نام و نیت  روح الامینی . جایی که خشک بود و نداشت باران آنجا را همنشین کرد با بهاران .  بذری به نام حسین (ع) بر آن کاشت ، محصولش عاشورا بود که برداشت . می خوریم از آن میوه ما تا هم اکنون و آن هر روز می افزاید مجنون بر مجنون.ساخت ده روزی به نام مُحَرَم،‌یکی در هیئت یکی در در محفل يكي در بهشت یکی كه ندارد اعتقادي در جهنم ، یکی در خواب یکی تا صبح بیدار یکی خسته یکی توشه بسته در انتظار ،  یکی بر بام یا حسین (ع) می کند عَلَم، یکی مانند من دستی می برد بر قلم ، یکی روضه و نذر بر پا می کند یکی بساط گناه بر جا می کند . خدا آمد و رنگ های شهر را زير خاک کرد  ،  لبخند را از روی لب ها پاک کرد.  خدا با حسین (ع) بر عشق چوب حراج زد راه دنیا را برای مردم پُر از سراج کرد .  ببین خدا در اين روز ها چه مي كند ! چگونه می نازد ! خود می سازد و خود بر آن می تازد.خدا عاشورا را ساخت و حسين (ع) به آن پرداخت

منبع:کتاب امیر حسنوندی ازشوش دانیال

انسان هاى مقاومت را، از عاشقى نترسانيد!

ما چه مى كرديم؟!

       ما چه مى كرديم، اگر اينها نبودند؟!...

                           دلباخته هاى حقيقى، سرباخته هايند.

                                                انسان هاى مقاومت را، از عاشقى نترسانيد!

                                                                      بر شانه هاى شهر، مگر مرگ مى آورند؟

 بچه هاى كربلا دارند مى آيند.

                      بچه هاى اشك و آتش،

                                     بچه هاى غيرت و غربت و بى قرارى،

                                                                    بچه هاى تخريب و انفجار،

                                                                                     بچه هاى تهاجم و تنهايى،

بچه هاى يقين و يقين و يقين،

                  بچه هاي يكشبه ى صدساله،

                                                      بچه هاى بزرگوار!....

                                                                          بچه هاى مرگ،

                                                                                        دارند براي ما "زندگى" مى آورند.

 مرگ، كه نه!... اينها، بچه هاى "بى مرگى" اند،

                                    بچه هاى شهادت، بچه هاى مقاومت...

                                                                      شهيدان را بر شانه ها نشانده اند.

"فاتحان" را هميشه بر"شانه" مى نشانند!

بوى مرگ فاصله نمى شناسد... بوى كربلا، بوى جبهه، بوى انقلاب، بوى امام، بوى

بسيج، بوى اشك و تنهائى... همه در هم آميخته، و "يكدست"، بر كبريا در آويخته!

كبوتران پرواز خبر از هواى تازه مى دهند.

...و دنيا مى ماند در اين همه حيرت، كه يك آبادى، اين همه طاقت و جسارت را از كجا

مى آورد، كه مى تواند"قيامت" را ـ يكسره ـ بر دوش كشد!

منبع: کتاب اگر شهادت نبود، ابوالقاسم حسینجانی

                                  وظیفه عزادار در قبال امام زمان (عج)

عزادار حقيقی به خوبی می‌داند كه سوگواری و برپايی مجالس بزرگداشت برای اهل بيت(ع) فقط قسمت كوچكی از وظايف الهی او نسبت به آنان است بلكه وظيفه بالاتر، توجه به درس‌ها و عبرت‌های عاشورا و عمل به آن‌ها است. عمل به تكاليف از جمله درس‌هايی است كه عزادار حقيقی از عاشوراييان فرا گرفته است. او خود را نسبت به امام زمانش مكلف و مسئول می‌داند.

عزادار، نيك می‌داند كه بايد به تنهايی در دادگاه عدل الهی نسبت به رفتار خود با امام زمانش پاسخگو باشد لذا، برای عمل به وظيفه‌اش منتظر هيچ‌كس نمی‌ماند؛ او منتظر سازمان‌ها، نهادها و اشخاص نيست. او خودش به تنهايی براي خارج كردن امام زمان(ع) از تنهايی، غيبت، اضطرار و آوارگی تلاش می‌كند. او مانند شهدای كربلا كه هرگز به كمی نفرات شان توجه نكردند و هر يك فقط و فقط به فكر انجام وظيفه در قبال امام مظلوم و تنهاييش بود و كاری به نتيجه و تأييد ديگران نداشت، عمل می‌كند. مانند «عبدالله بن حسن(ع)» كه وقتي ديد عمويش تنها و مجروح به روی زمين افتاده است و دشمن دور او را گرفته، خود را به عمويش رساند و هنگامی كه «ابجربن كعب» (لعنة الله علیه) شمشيرش را فرود آورد كه امام را بكشد، دست خود را در مقابل شمشير او گرفت تا از امامش دفاع كند و دستش قطع شد و در آغوش عمويش حسين(ع) افتاد تا اين كه «حرمله» (لعنة الله علیه) او را با تير به شهادت رساند.

عزادار حقيقی يا «منتظر حقيقی» در اين مرحله می‌داند كه اگر بخواهد رضايت خدا را جلب كند و به هدف خلقت و كمال نهايی و غايی وجودش نايل شود، بايد به اين «تنها موعظه» خداوند متعال در قرآن كريم عمل كند كه فرمود:

قل إنّما أعظكم بواحدةٍ أن تقوموا لله مثني و فرادي.

ای رسول ما،‌ به امت بگو كه من به يك سخن شما را موعظه می‌كنم و آن سخن اين است كه شما، خالص دو نفری، و يا به تنهايی برای خدا قيام كنيد.

امام خمينی(ره) دربارهء ‌اين موعظه خداوند چنين می ‌فرمايند:
خدای تعالی در اين كلام شريف، از سر منزل تاريك طبيعت تا منتهای سير انسانيت را بيان كرده و بهترين موعظه‌هايی است كه خدای عالم از ميانه تمام مواعظ انتخاب فرموده و اين يك كلمه را پيشنهاد بشر فرموده، اين كلمه تنها راه اصلاح دو جهان است. قيام برای خدا است كه ابراهيم خليل الرحمن را به منزل خُلّت رساند و از جلوه‌های گوناگون عالم طبيعت رهاند.

آری، خودخواهی ما و ترك قيام برای خدا است كه ما را به روز سياه غيبت امام زمان(ع) و تنهايی و غربت حضرت كشانده و مستكبران را بر كشوهای اسلامی حاكم كرده است. همان‌طور كه خود آن حضرت فرمود:
اگر شيعيان نسبت به ما وفادار و هم‌دل بودند، ظهور ما به تأخير نمی‌افتاد

منبع:برگرفته از كتاب عزادار حقيقی، نوشته محمد شجاعی.

معاونت پژوهشی مدرسهء عالی امام خمینی، در تاریخ 15/11/1383 نشست علمی ای با عنوان "عاشورا از نگاه اهل سنت" را با حضور استادان و پژوهشگران برگزار کرد.

عاشورا فراتر از یک فرقه

در این نشست حجت الا‌سلا‌م ناصری داوودی، مدیر گروه تاریخ تشیع پژوهشکده‌ء سیره، سخن گفت و نهضت عاشورا را یکی از ماندگارترین و پُراثرترین نهضت ها و جریان های تاریخی دانست که فراتر از یک فرقه در طول تاریخ اثرگذار بوده است، بلکه مرزهای فرقه ای مذهبی و حتّی دینی و جغرافیایی را در نوردیده و دانشمندان، علما، سیاست‌گذاران و اصلا‌ح گران را در خارج جهان اسلا‌م نیز به خود جذب کرده است، مدیر گروه تاریخ تشیع پژوهشکدهء سیره گفت: " علی‌رغم پندار برخی شیعیان، با نگاهی اجمالی به تاریخ به روشنی دریافت می شود که حادثه عاشورا به هیچ وجه اختصاص به جامعه‌ء شیعه نداشته است. همان‌طوری که فراتر از جامعه اسلا‌می نیز اثرگذار بوده است. باید پذیرفت که عاشورا و پاس داشت شهادت سالا‌ر شهیدان به عنوان یک مبنا و معیار می تواند گفتمان بین المذاهب باشد".

دیدگاه اهل سنت به عاشورا از لحاظ تاریخی

ناصری داوودی، در ادامه، با اشاره به پیامدها و حوادث خارق العاده همزمان و بعد از عاشورا گفت: " اهل سنت، بیش‌تر، به آثار و پیامدهای خارق‌العاده شهادت امام حسین(ع) و یارانش در منابع تاریخی،‌ روایی، رجالی و مقاتل آنها پرداخته اند، در حالی که شیعیان نپرداخته اند یا به صورت محدود و پراکنده از منابع اهل سنت استفاده کرده اند". وی خاطرنشان کرد: "حوادثی وجود دارند؛ مانند ظاهر شدن حمره آسمانی بعد از شهادت حضرت به مدت ۶ ماه؛ حتی در بعضی بیابان های عراق و شام و بصره خون باریدن از آسمان و پر شدن خیمه ها از خون که شیعیان آنها را مطرح نکرده اند ولی اهل سنت در منابع خود آورده اند یا مسأله قرائت قرآن توسط رأس بریده سیدالشهدا(ع) در کربلا‌ و کوفه و شام، از زیر سنگ‌های بیت المقدس همزمان و بعد از عاشورا خون جوشیدن ، یا ابتلا‌ی تمسخرکنندگان و قاتلا‌ن امام حسین(ع) به عقوبت های دردناک دنیوی، صداها و مرثیه ها و اشعار حتی رثایی شنیدن از جاها و مناطقی که افراد خواننده معلوم نیست و نیز مسلمان شدن تعدادی از مسیحیان با مشاهده‌^ء تلا‌وت قرآن توسط سر بریده و خواب های عجیب که از که از اصحاب مورد پذیرش اهل سنت نسبت به عاشورا نقل شده است. نمونه های زیادی از این قبیل وجود دارند که عظمت شخصیت امام حسین(ع) را نشان می دهد و دیدگاه اهل سنت را از لحاظ تاریخی نسبت به عظمت این شخصیت بیان می کند؛ بیش‌تر راویان این گونه حوادث که پیامدهای عاشورا را بیان کرده اند بصری‌یا شامی بوده‌اند.

دو رویکرد عاطفی و تحلیلی ـ اجتهادی اهل سنّت به عاشورا

وی حادثه‌^ء عاشورا را از دیدگاه دانشمندان اهل سنت نیز بررسی نمود و اظهار داشت: " اهل سنت با توجه به منابع شان با دو رویکرد عاطفی و تحلیلی، اجتهادی به عاشورا نگریسته‌اند؛ نقطه‌^ء عطف رویکرد عاطفی توجه به نفس مظلومیت است. حادثه^ء .........

با مراجعه به ادامه مطلب می توانین این مطلب را دنبال کنین .... 

منبع: مجله ‏پژوهه (حوزه علمیه)، شماره 10

منبع:  اعیان الشیعه - سیّد محسن امین، ص‏40 - 29.                    

دیدگاه ایشان شباهت قابل ملاحظه‏ای با نظرگاه شریعتی دارد. مطهری کلید شخصیت امام حسین علیه‏السلام را حماسه می‏داند. وی نیز همچون شریعتی، حرکت امام از مدینه به مکه را نه به جهت امنیت، بلکه به واسطه اعلام مخالفت با بنی‏امیه و یک حرکت تبلیغاتی می‏داند. مطهری عقیده دارد که حسین، خونین شدن این صحنه را می‏خواست و خودش آن را رنگ‏آمیزی می‏کرد؛ اهل‏بیت خود را همراه برد تا صحنه کربلا را داغ‏تر کند و آنها را با دست دشمن تا قلب حکومت شام می‏فرستد تا این صدا به عالم برسد.

مطهری سه عامل را در قیام عاشورا مؤثر می‏داند: تقوای امام در پاسخ منفی او به تقاضای نامشروع یزید (بیعت)، دعوت کوفیان از امام که حجت را بر امام تمام می‏کرد، امر به معروف و نهی از منکر. مطهری امام علیه‏السلام را در عامل اوّل مدافع می‏داند و در عامل دوّم متعاون و در عالم سوم مهاجم و انقلابی. ایشان دعوت مردم کوفه را علّت قیام امام نمی‏داند؛ بلکه نهضت امام را علت دعوت کوفیان می‏شمارد.

در مجموع، محمدتقی شریعتی و آیتی نیز در تحلیل عاشورا بر همین عقیده‏اند

منبع:http://shariati.nimeharf.com

شهادت حسینی علیه‏السلام

«شهادت حسینی کشته شدن مردی است که خود برای کشته شدن خویش قیام کرده است… امام حسین علیه‏السلام از مقوله دیگری است؛ او نیامده است که دشمن را با زور شمشیر بشکند و خود پیروز شود، و بعد موفق نشده و یا در یک تصادف یا ترور توسط وحشی، کشته شده باشد. این‏طور نیست، او در حالی که می‏توانسته است در خانه‏اش بنشیند و زنده بماند، به پا خاسته و آگاهانه به استقبال مردن شتافته و در آن لحظه، مرگ و نفی خویشتن را انتخاب کرده است… امام حسین علیه‏السلام یک شهید است که حتی پیش از کشته شدن خویش به شهادت رسیده است؛ نه در گودی قتلگاه، بلکه در درون خانه خویش، از آن لحظه که به دعوت ولید ـ حاکم مدینه ـ که از او بیعت مطالبه می‏کرد، «نه» گفت، این، «نه» طرد و نفی چیزی بود که در قبال آن، شهادت انتخاب شده است و از آن لحظه، حسین شهید است.»۹

سمبل شهادت حسینی در این تعریف، تنها سلاح پیروز است. البته شهادت حسینی شرایط ویژه خود را می‏طلبد. وقتی ظلم، انحطاط و انحراف همه گیر می‏شود و ارزش‏های والای اسلامی مسخ می‏گردد و موعظه‏ها برگوش‏های سنگین کارگر نمی‏افتد؛ حسین با همه دانایی به عدم توانایی خود در پیروزی ظاهری

بر دشمن، علناً به پیشواز مرگ می‏رود و با انتخاب شهادت، بزرگ‏ترین کاری را که می‏شد کرد، انجام می‏دهد.

ثمره شهادت امام حسین علیه‏السلام آگاهی و بازگشت مردم به هویّت اصیل اسلامی و زدن داغ رسوایی کُشتن فرزند رسول خدا صلی‏الله‏علیه‏و‏آله‏وسلم بر پیشانی کریه حکومت یزید است.

در شهادت حسینی، وظیفه اوّلیه اسلامی برای یاری دین خدا، شهادت است؛ در این جا مجاهد فی‏سبیل‏اللّه با شهادت خود، دین خدا را یاری می‏کند. شهادت عمار یاسر نیز از این قبیل است؛ لیکن انعکاس شهادت اباعبداللّه الحسین علیه‏السلام به دلایلی گسترده و خارج از ظرف زمان است.

در شهادت حسینی، شهید با خوب مردن پیروز می‏شود و در شهادت حمزه‏ای، با خوب کشتن. در شهادت حسینی، شهید با شکست ظاهری از دشمن پیروز می‏شود و در شهادت حمزه‏ای، شهید با پیروزی بر دشمن. در شهادت حسینی، وظیفه اوّلیه شهید، شهادت است و در شهادت حمزه‏ای، وظیفه اوّلیه شهید، مجاهدت و تلاش برای شکست دشمن است.

منبع:۱٫ دکتر شریعتی جستجوگری در مسیر شدن، آیة‏اللّه دکتر بهشتی، ص ۱۰۸، چاپ دوم.

طبق سخن حجت الاسلام والمسلمین ماندگاری :

یک اتفاقی در انقلاب اسلامی در زمان رخ داد به نام دفاع مقدس ما حدود ۲۳۰ هزار شهید داشتیم که بیشترشان هم جوان بودند جوانان در عرصه ی انقلاب وعرصه دفاع مقدس این قصه را برای ما ثابت کردند که میشود الان هم در کربلا بود

( یا لیت کنت معک ) اگر قبول داریم که هر روز عاشورا است وهر روز کربلاست جوانان ما این را ثابت کردند.

ما عزیزی را داشتیم که وقتی به پدر خبر شهادت فرزندش را دادند امد وسر عزیزش را در دامن گرفت گفت عمری روضه علی اصغر ^(ع)  میخواندم، ولی متوجه نمیشدم وتازه امروز زبان حال امام حسین ^(ع) رافهمیدم پسرم با سکوتی که تو کردی جگرم پاره شد.

این نعمت جنگ خیلی از قصه هارا برای ما حل کرد. برای ما ثابت کرد که در این زمان به راحتی می توانیم پا به پای شهدای کربلا باشیم وپا به پای اصحاب امام حسین ^(ع)  باشیم .

خدایا! به جوان امام حسین ^(ع)  تورا قسم می دهیم که زندگی جوانان مارا مورد رضایت امام زمان ^(عج)   قرار بدهی

منبع:مصاحبه با اقای ماندگاری

« بسم الله الرحمن الرحيم ...؛ اين وصيت حسين‌بي‌علي است به برادرش محمد حنفيه. حسين گواهي مي‌دهد به توحيد و يگانگي خداوند و اين که براي خدا شريکي نيست و محمد (ص) بنده و فرستاده اوست و آئين حق ( اسلام ) را از سوي خدا ( براي جهانيان ) آورده است و شهادت مي‌دهد که بهشت و دوزخ حق است و روز جزا بدون شک به وقوع خواهد پيوست و خداوند همه انسان‌ها را در چنين روزي زنده خواهد نمود. »

امام در وصيت نامه‌اش پس از بيان عقيده خويش درباره توحيد و نبوت و معاد، هدف خود را از اين سفر اين چنين بيان نمود:

« من نه از روي خودخواهي و يا براي خوشگذراني و نه براي فساد و ستمگري از شهر خود بيرون آمدم؛ بلکه هدف من از اين سفر، امر به معروف و نهي از منکر و خواسته‌ام از اين حرکت، اصلاح مفاسد امت و احياي سنت و قانون جدّم، رسول خدا (ص) و راه و رسم پدرم، علي‌بن‌ابيطالب (ع) است. پس هر کس اين حقيقت را از من بپذيرد ( و از من پيروي کند ) راه خدا را پذيرفته است و هر کس رد کند ( و از من پيروي نکند ) من با صبر و استقامت ( راه خود را ) را در پيش خواهم گرفت تا خداوند در ميان من و بني‌اميه حکم کند که او بهترين حاکم است.

و برادر ! اين است وصيت من به تو و توفيق از طرف خداست. بر او توکل مي‌کنم و برگشتم به سوي اوست. »

 منبع :بحارالانوار،44/329

        خون یاران

قطره قطره می چکد  از سینه وسر

کاش بودی آنروز باران !تا بباری برحسین و جمع یاران

تابجای آن گلوی خشک وعطشان

بیشتر بوداین سخنها ازحماسه

از گهر های فراوان ، پندهای آسمانی، راه و رسم زندگانی

      از تو ای الگو و اسوه ،ای حسین جان !

                                                   آب وباران

                                  یادم آردنینوا را، سرزمین کربلا را
                                         خیمه ها آتش گرفته

                           آن بدن های فراوان زیر پای سم اسبا ن

                                        خون وخاک وتیرباران

                                         داغی وتفت بیابان

                                         سرخی ِخون روان

                                            چون جویباران

منبعی در کار نیست این صحبتی از مدیر وبلاگ

      ای مهتاب اسمان کربلا،

                           ای قمر شب های عشق،

                                             ای ساقی دشت سخاوت.

                                                          توکیستی که عظمت براستانت سرمیساید  

   وزلال تروسخاوتمند ترازتو ندیده است؟؟

قامت بلند تو قله عشقی است که کوهنوردان فضیلت وشرف رابه خود می خواند.

هرکس عطش مکتب ابوالفضل رادارد باید ایثار را بشناسد حمیت را بفهمد وفتوحو ازادگی را را در اینه ی بی غبار

روحش ببنید.

هرکس ابوالفضل را عاشق واشناست،بی حسین گام برنمیدارد وبی عشق نمیمیرد.

اگرصحرای اتش خیز کربلا نامی اشناتر ازتونداشت،اگر پناه وارامش گاهی برای کودکان تشنه کام حسین

جزتونبود بی شک در صحرای اتش خیز قیامت نیز نام تو اشناترین نام هاست.

موج بلندی که دروجودت برخواست موج تمنا را فرو شکست وامواج اب وسوسه گررا به بازی گرفت تو

ان لحظه با خویش گفتی: ((ای نفس ایا بی حسین اب مینوشی؟؟؟))

فریادی که تو بر خویشتن زدی در هفت اسمان پیچید در امتداد همه ی قرون طنین افکند ونهایت سخاوت را

 در نمایشی عظیم نمایاند

                           سلام ای عباس، ای ابوالفضایل

                                     سر ها بی شورتو ودست ها تهی ازارمغان عظیم کربلایت مباد           

                         در هایی ازایثار وپاکبازی وفضیلت برویمان بگشا

 وبه فرات زلال سخاوت وحمیت رهنمونمان باش...

 گذری بر کربلا وتامل بر ارزشها

شعار سپاه امام حسین : یا محمد

 فرماندهی کل لشکر حق : حضرت ابا عبد الله الحسین علیه السلام

     پرچمدار : حضرت ابوالفضل العباس علیه السلام

            فرمانده جناح چپ : حبیب بن مظاهر

                     فرمانده جناح راست : زهیر بن قین

 شعار سپاه دشمن : یا خلیل الله ارکبی و با لجنه ا بشری

   (لشکریان خدا!برخیزید و بهشت بر شما بشارت باد!) این شعار پیامبر در جنگها بود !!!

            فرمانده سپاه دشمن : عمربن سعد

                پرچمدار : درید غلام عمر سعد

                          فرمانده پیاده نظام : شبث بن ربعی

                                      فرمانده سوار نظام : عروه بن قیس

                                                 فرمانده جناح چپ : شمر بن ذی الجوشن

                                                                    فرمانده  جناح راست : عمروبن حجاج

منبع:کتاب فرهنگ عاشورا ، جواد محدّثی

منبع: